Denklemde Hata Yok

Olmadı. 

Yine bir beyazla kesişti yolum geçenlerde. 

Evet. Brezilya’da. Evet, o da tıpçı. Evet, çok iyi kalpli ve nazik. 

Yaz tatilindeyiz ikimiz de. Mizahlarımız uyuşuyor. 

Güldürdüğü kadar düşündüredebiliyor. Etkileyici birisi. Hiçbir siyah noktası yok.

Ve Brezilya bitti. 

Ben döndüm Türkiye’ye. O da kendi memleketine. 

Bir süre denedik ama olmadı. 

Boyumuzdan büyük sözler vermiştik, gerçek hayatta karşılık bulmadı. 

Çocuksu heyecanımız yetişkin dünyasıyla tanıştığında

Hayatın yüzümüze attığı kahkaha yankılandı. 

Eğer sorunumuz sadece mesafe olsaydı, 

Sevgimiz acıya bir maske uydurup adını tutku koyabilirdi. 

Ama bir problemimiz daha vardı: o da lisan.

Aynı lisanı konuşmuyorduk. 

Dili küçümsemeyin. 

Dil, bir milletin ihtiyaçları etrafında şekillenir. 

Bizim sevgimizi ifade ediş biçimimiz bile farklı. 

Biz farklı dillerden konuşuyoruz. 

Ve ben İngilizce şiirler yazamıyorum.  

Benim aşkı öğrendiğim dil Türkçe. 

Benim aşkı yaşadığım dil. 

Türkçe.