Bir hayalet, palyaço olmak istiyor.
Görülmek istiyor, içten içe yanıyor.
Gözler ona çevrildiğindeyse
Kırmızı bir burun ortaya çıkıveriyor.
Fısıldaşmalar çevresindeki,
Dalga geçiyor olmalı onunla her biri.
Kocaman peruğu ile bu hayalet,
Ardına gizlenmesine yetmiyor hiçbir silüet.
Geçince ruhunun sıcaklığı.
Harlanınca yine kalbinin yalnızlığı.
Görülmekti tek isteğim, diyor sessizce.
Paylaço bekliyor orada, bunu bilse bile.
Dünyada görünmez bir gülünçlük olabilir mi?
Aşağılayıcı olan bakışlar mı yoksa hissedilenler mi?
Bir rüzgâr gibi geçip giderken biz bazı yollardan,
Hayalet mi yoksa palyaço mudur bu kostümün sahibi?
Var olanın yok sayılmasıdır bizimkisi.
Sabah yok mu olur yıldızların her biri?
Gece çökene dek tüketseler de kendilerini,
İddia ederler gece, güneşin onlarla dalga geçtiğini.
Bakın bakın, evet ben konuşmaktayım.
İşte burada da rengarenk toplarım!
Sansam da çevirdiğimi ben insanları elimde,
Bir hayaletimdir palyaço olmak isteyen bu sirkte sadece.