Roma Hatıratı

Roma’da tam ikinci haftamın akşamındayım. Eylül’ün otuzu, havalar hâlâ fazlasıyla sıcak. Kısıtlı bagaj rotasyonumun büyük bir kısmını kaplayan kışlık kazak, ceket ve hırkalar maalesef hâlâ layıkıyla kullanılamıyor. Mecburiyetten giyiyorum desem yeri olacak yazlık kombinlerimse hâlâ gündelik yaşamda beni temsil etmeye devam ediyor. Hemen her gün ortalama üç kişiyle tanıştığım bu dönemde böyle bir temsiliyet problemi hiç hoş değil. Ancak havayı değiştirmeye muktedir olmadığımızdan mecburen bir süre daha böyle devam edeceğiz.

Bu hava muhalefeti iki günlük de iş değil ha! Sabiha’dan yağmurlu ve puslu havada kalkan uçak, sapsarı saman balyası gibi güneşle karşılaşıyor Fiumicino semalarında. Memleketin sadece hava durumu değil topografyası da bir garip. Dümdüz, sanki elle çizmişler. Az bir tepe, bir yokuş olur; yok valla. İlle de inat etmiş yabancı hissettirecek. Ne Ege’ye ne Karadeniz’e benzeyecek.

Havalimanından şehir merkezi Leonardo Express’le 20 dakika kadar bir mesafe. İtalyan ve AB bayraklarıyla donatılmış ışıklandırma direkleri ve buğday tarlası manzaralarıyla geçiyor yol, az biraz da Roma banliyöleri. Trastevere’de inince yürüme 15 dakika hostelim. Hangi yöne yürüyeceğini bilirsen tabii. İnternetim olmadığından pek de bir fikrim yok bu konuyla ilgili. Yarım yamalak aklımda kalan Radiolu ismi olan caddeden aşağı doğru inmek gerekiyor diye anımsıyorum. Tıngır mıngır inerken sık sık etrafa bakıyorum, zira buranın Telekom’u sayılabilecek Iliad mağazası için aranıyorum. Solumda belirince içeri dalıp biraz İngilizce biraz da mimik yardımıyla bir şekilde anlaşıp SIM alıyorum. Iliad’dan çıkıp sokaktan aşağı salınıyorum.

İnternet için hat aldık almasına ama “bir saate anca açılır” dediler. Yolunu bilsem beş dakika mesafede olan hostele bir saat beş dakika uzaklıktayım artık.

Derken durumun abesliği canımı sıkıyor. Türkiye’den benimle gelen üç dal Parliament sigaranın ilkini içmeye niyetleniyorum. Ama ne fayda, cepte çakmak yok. Gelip geçeni keserken sigara içen birini görüyorum. Çakmağını rica edince sigaram alevleniveriyor. Aynı yere yürüdüğümüzden sohbet başlıyor çakmak sahibiyle.

Elemanın adı Luca’ymış. Beş yıldır burada olan bir Gürcü. Ha, bir de MMA yapıyormuş. Metroda cüzdanını çalmaya çalışan bir cepçiyi dövdüğünü anlatırken verdi bu detayı. Arkasından da “Dikkatli ol” öğüdünü eksik etmedi tabii.

Tiber caddeyi kesince yol ayrımına geliyoruz Luca’yla. Sağ olsun, Maps’i açıp gideceğim hosteli bulmama yardımcı oluyor. Artık iki dakika mesafe kaldığından kolayından yolu ezberleyip hostelin yolunu tutuyorum.

…

Akşam vakti odada iki İtalyan, bir Fransız, bir Japon, bir de Türk’üz. Erkeklerin ortak dili futbol ve İngilizce aracılığıyla iletişimimizi kuruyoruz. İki ay önce Salah Trabzonlu olduğundan masada elim fazlasıyla güçlü. Çalhanoğlu’nun katkısı da yadsınamaz bu memlekette. Ne zaman Türk’üm desem akla ilk o geliyor. İki gün önce sokakta beni çeviren İtalyan memur ağabeyler bile ona hayrandı belli ki. Konusu geçer geçmez sakinleşip yumuşadılar.

Çalhanoğlu bir kenara, ortak frekanstan sohbet bir şekilde akıyor. Önce neden burada olduğumuz konuşuluyor haliyle. Erasmus’a geldiğimi söylüyorum ben, Fransız da üst dönemim sayılır geçen yıl yapmış Erasmus’u Roma’da. Bu sefer sadece ziyaret ve anıları yad etmek için burada. İtalyanların ikisi de Francesco, çocukluktan beri adaşlar. Aynı çocukluktan arkadaşlarının mezuniyeti için buradalar. Japondan ses yok, telefonuyla meşgul. İtalyanların acelesi var. Gözler arada valizlere kayıyor ama dakikalardır demlenen muhabbeti bırakıp gitmekte de güçlük çekiyorlar. Dedim ya akıyor sohbet. Bir noktada bakışmayı kesip açıyorlar valizleri, ufak tefek eşyaları toplamaya koyulup “Kusura bakmayın, acelemiz var” diyorlar.

Estağfurullah canım, diyemiyorum tabii. Malum, anlamazlar. Onun yerine küçük bir mimik ve “It’s okay, no worries” gibi söylemlerle işi bağlıyoruz. Lavuklara kanım ısınmış olacak ki bunlar işe koyulunca “kolay gelsin” demek istiyorum. Ama İngilizcede kolay gelsin demenin karşılığını bulamıyorum. Meğer İngilizler o kelimeyi henüz icat edememiş.

Bu sefer başlıyorum açıklamaya İtalyanlara:

“Bizde böyle bir kelime var. Onu diyecektim size. İngilizcesi yok. Sizde bir karşılığı var mı?”

Babalar da cevap bulamıyor. Fransıza soruyorum:

– “Bizde de hiç yok”

Türkçenin nezaketine bak deyip böbürleniyorum içimden.

Sonradan öğreniyorum “prego” desem kırık bir aksanla, tam yerine oturacak aslında.

On beş dakikadır karşılığını beraber aradığımızdan olacak “Kolay gelsin”in ne olduğunu  artık onlar da biliyor. Dümdüz “kolay gelsin” diyorum, anlıyorlar ve valizleriyle uğraşmaya geri dönüyorlar.

Odak valizlerde.

…

İtalya’da, Roma’da artık üçüncü günüm. Önceki gün “Şeri” mahlasını kullanan Türk bir emlakçıyla on dakikalık ev turu ve sonrasında kız arkadaşıma kadar anlattığım kırk dakikalık samimi kahve sohbeti sonrası eve girmeye karar vermişim. Takribi yetmiş-seksen yaşlarındaki üst katımda yaşayacak ev sahibimle anlaşıp ertesi gün yerleşmek üzere anahtarı almışım. Dolayısıyla düne dair kafam rahat.

Aldığım anahtarı sallayamıyorum hostelden çıkarken, zira sırtımda neredeyse bir karavan yük var. Roma’nın sıcağında bu yük taşınmaz derken hafiften çiselemeye başlıyor hava. Mutluluğuma diyecek yok. Hafif ıslak mermer kaldırımda daha iyi kayıyor valizim. Yağmurlu havada performansı artan Verstappen’im, yardırıyorum metroya doğru.

San Paolo Basilica’dan Policlinico’ya altı duraklık bir yol. Dokuz, bilemedin on dakika. Roma’nın İstanbul’a kıyasla fazlasıyla küçük olduğunu gösteren bir parametre daha. Metro durakları arası iki buçuk değil, bir – bir buçuk dakika bandında. Hiç “treni hızlıdır” falan diye düşünmeyin. Gayet nizami. Hatta zannımca M4’ten bayağı yavaş bir metro kendisi. Düşününce M1 ile bayağı benzerlikleri var desem yalan olmaz. Sadece ufak bir miktar daha pis ve güvensiz hissettiren versiyonu. Metro B hattı.

Analizlerle birlikte on dakikalık yolculuk da bitiyor. Policlinico’da metro çıkışındayım. Trastevere’de çiseleyen hava, Tiburtino civarında sağanağa dönüşmüş. İtalyanların hepsi bir çatının altına sığınma derdinde. Koca caddede yürüyen bir allah kulu yok.

Üç gündür yabancı bir memlekette düzenli olarak türlü zorlukları çözmüş olmanın verdiği hedef odaklılık ve Kimmich mentaliyle, bavulun sapına bağladığım montumu çantamın üzerinden giyip, valizimi artık yağmurun yerde kayma etkisiyle değil, onun oluşturduğu su birikintileriyle mücadele eder biçimde sürüyorum.

Sırılsıklamım. Sırtımda otuz kiloya yakın yük taşıyorum. Yorgunluktan ölüyorum. Ama üç gündür ilk defa bu kadar mutluyum.

Derbi galibiyeti sonrası tribünleri selamlıyorum.

İstanbul 1, Roma 0.

 …

Uyanmakta zorlanıyorum bir sabah. Günlerin yorgunluğu.

Emir’den bir mesaj:

“Abi, Roma’dayım.”

Ulan ben de Roma’dayım.

Yedi ülke, on iki şehirli turunun son durağı Emir’in. Yirmi bir gündür tek başına Avrupa’yı geziyor. Bizim de sekiz ay önceden kalma bir ara buluşma sözümüz var birbirimize. Dedim ya, Roma küçük şehir. İstanbul’da buluşamayan ikili, Kolezyum’un yan sokağında video çekiyor.

Yarım saate maç var. İtalya’daki ikinci derbi. Trabzon, Galatasaray’a karşı oynuyor. Salah’ın yıldızlaştığı maçta 4-0’la milli araya motivasyonlu giriyoruz. Emir mağlubiyetin bıkkınlığıyla maçtan kaçıyor.

“Son bir yıldır görüşemedik abi, nasıl gidiyor?”

İki saatlik monoloğun ardından “Senin?” sorusuna bir iki saatle de o karşılık veriyor.

Gece saat bir suları. Vittorio Emanuele civarında son birer yılımızla helalleşip dağılıyoruz.

…

Roma’da üçüncü haftamdayım. Ekimin yedisi, günler hızlı geçiyor. Ne yalan söyleyeyim, “Sayılı gün çabuk geçer.” sözü doğruymuş demek isterim ama burada mahpus değilim, altını çizmek isterim.

Yaşadığım yer San Lorenzo. Öğrenci nüfusunun yoğun, evsiz ve sıkıntılı tip sayısının nispeten az olduğu bir mahalle. Küçük bir Türk mahallesi de sayılabilir ayrıca. Zira evden her çıkışımda, cadde üzerindeki takribi altı yüz metrelik yolu ne zaman yürüsem her seferinde Türkçe konuşan birine denk geliyorum. Hele yine aynı cadde üzerindeki bir kumpirci ve iki dönerciyi hesaba katmadım bile.

Gurbette bu kadar Türk bulmak konforlu hissettiriyor, ne yalan söyleyeyim. Dolayısıyla burada günlerim de huzurlu geçiyor. Ancak buradan evimi özlemediğim çıkarımı yapılamaz. Zira evimi özlemiyorum demek fazlasıyla yalan olur. Hatta bayağı da özlüyorum. En çok da onu özlüyorum. Evimin sıcaklığını, sohbetini, gülüşünü. Evet, benim evim çok sık güler. Kendine has da bir gülüşü vardır.

Söylemeden edemeyeceğim: Sadece evimi değil, birkaç şeyi daha özlüyorum. İşte listesi:

– İyi demlenmiş tomurcuklu bir çay.

– Sabah okula giderken aldığım sıcacık kaşarlı ve patatesli poğaçalar.

– Her ne kadar denesem de annem kadar iyi yapamadığım türlü türlü ev yemekleri. Bilhassa kuru ve taze fasulye.

– Furkan Bahat ile yapılan Pendik Sahil yürüyüşleri.

– Türk sigarası ve sigara fiyatları.

– M4’ün verdiği rahat ve güvenli yolculuk hissiyatı.

– Mahalle bakkalımız Yaşar Amcayla günde maksimum üç cümleden oluşan small talk ve selamlaşma rutinimiz.

– Sidik kokmayan sokaklar.

– Ozajazz ve bilumum Kadıköy kafeleri.

– Güzel ve bildik bir falafel dürüm.

– Haftanın ortalama üç günü süregelen vejetaryen tüketim alışkanlığım.

Liste uzamaya çok müsait. Zira bilinçli bilinçsiz tonlarca karar ve tesadüfün birikiminin sonunda oluşan hayatımı, şehrimi, düzenimi fazlasıyla seviyorum. Bunu burada fark etmedim; çoktandır farkındaydım. Burada on birinci kez tasdiklenmiş oldu sadece.

Roma sokaklarında sık sık gerçekleşen yürüyüşlerimde beni yalnız bırakmayan Emre Özcan, HTalks, Erman Yaşar, ESG Hoca, Adamlar grubunun bazı üyeleri ve Onur Atmaca’ya teşekkür ve sevgilerimle hatıratın bu kısmını sonlandırıyorum.

He, bir de unutmadan…

Ayrıca artık ben de Roma’dayım Oğuzhan ağbi.

Hassiktir be Sezai!