Düşler Sokağında
Ekim 31, 2026
Üstünde kocaman hoşgeldiniz yazan,
Kapısı yarım açık, içeriden süzülen hafif ışık.
Gece güveleri misali ışığa toplanan insanlar,
Yaşanmışlıklarının çamuruyla temiz paspası atlarlar.
Ben beklerim herkesi, elimde küçük bir tepsi.
Her gelen bir umut alır, derdini de yanına bırakır.
Günün sonunda hepsi yine bana birer yabancıdır.
Sadece elimdeki tepsi gittikçe ağırlaşır.
Hep açık olmasına rağmen orada duran kapı,
İçerisi kirlenirken bembeyaz duran paspas…
Soru sorduktan sonra çekip giderlerken,
Geçmişin yankılanıp kıramadığı duvarlar.
Ayak izlerini sildim önce, dertleri de çöpe attım.
Kapıyı, paspası kaldırdım ve yeni bir yazı taktım:
“Kalp misafirhanesi, temizlenip geliniz,
Bu kalp bana aittir misafirliğinizi biliniz!”
Ezgi Meriç
İstinye Üniversitesi tıp fakültesi öğrencisi. Bilimi, müziği, yogayı, kahveyi, yazmayı, okumayı kısaca hayatı dinlemeyi ve detayların arasında saklanan güzellikleri görmeyi seviyor. Zaman zaman bu detayların arasında kaybolup disiplinlerarası koşuşturmacasında büyük resmi unutsa da yazmak ve yazdıklarını paylaşmak onun kendine dönüş yolu. Hayat ona iki yol bahşettiğinde mutlaka seçenekleri zorlayıp üçüncü bir yol inşa ediyor çünkü yolda olmaktan zevk alan biri. Yaptığı her işe benliğinin paletinden bir renk katarken kendi tuvaline de bir çiçek çizmeyi ihmal etmiyor. Konuşmak istediğiniz her zaman laboratuvarda, kütüphanede veya kahvenizin eşlikçisi olarak Zümrüdüanka satırlarında sizi bekliyor.
