Otobüsteki Yüzler

Uyandım, yavaşça yatağımdan kalktım. İlk işim, daha tuvalete bile gitmeden ocağa kahve suyu koymak. Heh, bunu hallettiğimize göre artık lavaboya gidip yüzümüzü yıkayabiliriz. Ben çıktığımda çoktan kaynamaya başlayan suyun biraz ılımasını bekledikten sonra bir filtre kağıdı çıkardım. Kahve ağırlığıyla demlenirken bir yandan da soldaki pencereden rüzgarın denizi okşayışını seyrediyordum. Ne güneşin ne de denizin acelesi var, her gün artık günler kışa çaldığından kısalırken birbirlerini daha kısa zaman görseler de buluşmak için acele etmezler. Usulca onlar için doğru vaktin gelmesini beklerler. Güneş açalı daha çok olmamış, gökyüzü turuncu tonlarında halen. Bana nedense böyle zamanlar denize kavuşan güneşin yanakları utancından al al olmuş gibi hissettirir. Yanık kahve kokusu mutfağa dağılmaya başlayınca bardağın dolmaya başladığını anladım. Hemen filtre kağıdını çöpe atıp kahvemi termosa doldurdum. Keşke biraz daha bekleseydim suyun soğumasını, yine yandı kahve. Neyse, yarın tekrar deneyeceğim suya zaman vermeyi. 

Giderken mahalle fırınından bir simit aldım ve otobüs durağına yöneldim. Saat 6.13, otobüsüm birazdan gelir. Gördünüz mü bugün suya vakit tanımaya zamanım yoktu. Yoksa ben de istemez miydim deniz ile güneşin romantik saatlerini daha fazla izlemeyi? Heh, tepenin başında sarı otobüsümün farları bana göz kırpıyor. Şöyle bir işaret yaptım şoför beye, ne zaman otobüs durdurmak istesem bir hallere giriyorum, rezil oluyorum. Bir dahaki için daha havalı hareketler düşünürken bir yandan da akbilimi okuttum. Allah allah, bugün benden ücret almadı. Telefondan tarihi kontrol ettim: 29 Ekim. Hıı, şimdi anlaşıldı. Birazdan herkes sosyal medyasında çalıştığı işyerinin veya tuttuğu takımın Cumhuriyet Bayramı postunu paylaşır zaten. Ay bir de perşembe günüymüş bugün. Keşke yarına rapor alıp bir Ankara falan yapsaydım. Hem tatili hafta sonuna bağlardım hem de Ata’mızı ziyaret edip dönerdim İstanbul’a. Şu şehrin boğazı olmasa çekilecek çile değil. Neyse, bugünlük ücretsiz geçiş ile yetineceğiz. Pek de fena değil. 

Şu en öndeki, bir kişinin oturması için fazla geniş, iki kişinin sığamayacağı kadar küçük olan ilk koltuğa oturdum. Ümraniye’den Üsküdar’a inen yolu çok seviyorum. Özellikle Beylerbeyi’nin yanından geçerken her seferinde sanki içinde ben yaşamışım gibi huzur verir bana. Neyse yine kafamda düşüncelerle otobüs hareket etmeye başladı. Her durakta birer birer insanlar inerken yerlerine yeni profiller geldi. Bu semtlerin profillerini az çok bilirsiniz zaten. Çoğu kırk yaşının üstünde, ve de bir o kadarı çoluklu çocuklu… İlginç diyorum kendi kendime, benim için bu akış acaba ne zaman olacak? Dertlerimin staj bulmaktan bebek bezi fiyatlarına kayması yani… Ay mümkünse biraz beklesin. 

Bir yandan otobüse binen her karaktere kafamdan senaryolar atarken bir yandan da düşünüyorum. İlk bakışta çatık kaşlı, üstü başı kırışık, tombul bir oğlanın sonrasında ona yazdığım hikaye ile nasıl bir insana dönüştüğünü görüyorum. İlk başta sadece baktığım elemanın şimdi ona atadığım karakterini gördüğümü fark ediyorum. Son zamanlarda bunun üzerine çok kafa yoruyorum. Karşıdakini görebilmeyi. Kimse yakın kız arkadaşını çirkin bulmaz değil mi? Çünkü kimse yakın arkadaşlarının nasıl göründüğüne bakmaz aslında. Biz onu fiziksel olarak görmeyiz, ona baktığımızda zihnimizde yalnızca beraber kahkaha attığımız vakitler canlanır. Kimsenin evcil hayvanı çirkin değil tatlıdır mesela. İnsan bağ kurduğu birisine veya bir şeye çirkin sıfatını yakıştıramaz. İşte böyle insanların yanında herkes başka bir boyuttadır. Nasıl oturduğunun bir önemi yoktur, gülerken bazı komik sesler çıkarmaktan utanmazsın. Sohbet saatlerce akar gider. İnsan organiktir. 

Bazen de tam tersi olur. Bir iki kere denk geldiğin insanlarla oturduğun zamanları hatırla mesela. O zaman bir soğuk hava dalgası esir alır vücudunu. Ortamı ısıtmak için birkaç şaka yaparsın da o bir yerlerinde patlar. Ortam buz keser. Ne diyeceğini bilemezsin. Zaman durur. Bir şeyler zırvalarsın ama asla konuştuğun kelimeler karşı tarafta yankılanmaz. 

Ya da bir arkadaşınla kavga ettiğini düşün. Uzaklaştınız birbirinizden. O andan sonra arkadaşının burun kemeri seni rahatsız etmeye başlar. Oscar Wilde’nin Dorian Gray’in Portresi’nde dediği gibi; “Oysa güzellik, gerçek güzellik, düşüncenin belirdiği yerde biter. Alış aslında aşırılıktır; yüzdeki güzellik uyumunu bozar. Kişi düşünmeye başlamasın, sadece burun, sadece alın ya da çirkin bir hal alır.”

İşte ben de hikayeler yazarken otobüse binen herkese, herkesin ama herkesin anlatacağı bir şeyler olduğunu fark ediyorum. Zaman ve mekan bağlamında denk geldiğimiz bu insanlar ile müthiş bir tesadüf içindeymişiz gibi geliyor. Ya iş ya okul ya da başka bir nedenle aynı saatte aynı yerde bulunmamız bana hep çok etkileyici gelmiştir. O sebeple küçük bir an bile olsa denk geldiğim insanlar için biraz zaman ayırırım. Havalimanında hayatının bir saatliğine kesiştiği insanların içinde sakladıkları hikayelerin merakı büyür içimde. 

Her insanın hayatıma girmesinin bir sebebi var, her denk gelişin bana anlatacağı bir hikaye. Herkesin sataşması gerekiyor denizine, yanaklarını al al eden organik bağlar kurmaya açız. O sebeple her sabah heyecanla kalkıp hikaye yazıyor, dinliyor, izliyorum. Yorulmadan, sıkılmadan.