Göçmen Kuşları

Onun aksine

Gözyaşları benim için problemdi.

Üzüntüsü kâbusum mutluluğu cennetimdi

Elma yenilmeden önce her şeyimiz güzeldi.

Mahvetti.

Bir çuval incire ne oldu bilemem ama

Cam küremizi yok etti.

Ağladım çokça.

-8 gün ve yarım saat-

(Sadık kaldığı günlerden fazla)

Birlikte cenneti yaşamıştık,

Dünyaya tek bir açıdan bakmıştık.

Herkes uzak ve yalnızdı,

Biz ise beraber yalnızdık.

Eski bir masalın hikayesine sadıktık.

Şarkılar dinlerdik.

Tek bir ders öğretti sonra bana

Kamuran Akkor aracılığıyla.

Anladım, tamam.

“Aşk eski bir yalan

Adem’le Havva’dan kalan”

Uzun şiirler yazdım.

Sanırım önemli değilmiş “o kadar da”

Korktum.

Kapandım.

6 gün 5 gece kendimi kapatmalıydım.

Yeni defter açmalı,

Sayfaları her zamanki gibi karalamalıydım.

Beyaz kalmamalılardı,

Hiçbir zaman kalmadılar.

Saf olamadılar. 

Temiz görünemediler.

Gözler önüne serilemediler.

Yabancıları geç tanıdıkları göremediler.

Yalnızca gözyaşlarımı tanıdılar.

(Sanırım onları da pek sevemediler, dağıldılar)

Şimdi tüm semboller anlamını yitirdi.

Onun için değilse

Neden şiir yazayım ki?