Kuru Odunlar Arasında

Etraf kalabalık, zihnim yalnız.
Filtresiz kabullenilmeyiş,
3 düşünüp 1 konuşamayış,
Dinlenilmeyiş, anlaşılmayış…

Filiz vermek için biraz gölge,
Karanlığa rağmen her gün su,
Sonrasında ilk yeşille güneş.
Bir Nasılsın, belki devamında İyi misin…

Böylece dallanır budaklanır bağlar,
Birbirine sarılır hayatlar .
Sadece kendime değil,
Sana da nefes olur açtığım yapraklar.

Baktım, uzun süre kuru kalmış topraklarım,
Kaynak bulamamış kök salmalarım,
Büzüşmüş, elini ayağını çekmiş,
Bağlarım, bağlanmalarım, dostlarım…

Yeni bir ev lazım şimdi bana,
Suya yakın, cıvıl cıvıl, yemyeşil…
Yaşadığımı hissettiğim bir yuva yapmaya
Bolca kuru odun var nasılsa yanımda.

Burası tanıdık evet, belki daha konforlu.
Ama bu ormanda kahveleşiyor yeşillerim.
O zaman yalnız bırakılmaktan ziyade,
yalın olmaktır tercihim.

Bırak aksın gözlerinden içindeki kırgınlıklar,
Belki nicelerine can suyu olur yaşadığın hüzünler .
Kapattığın kapıların ardında,
Yine selamlar seni yeni topraklar.
Yeni arkadaşlıklar, yeni hikayeler, yepyeni maceralar.