Alabildiğine Seven Yüreğim

Ne güzeldi yaşamak seni, yazmak sana dair.

Kalbimin sınırlarını keşfe çıkmak seninle.

Sevgiyi, şefkati, güveni yeniden tanımak.

Şaşırmak insanın böylesine çıplakken korkusuz olabileceğine

Ve de böylesine özgür bırakılmışken her olasılığı yakıp yine onda nefesleneceğine.

Yine seninle öğrendim bugün buruk bir tebessümle hatırladığım dersleri, 

Her dakikayı doldurmak gerekirmiş sevgiyle, hatta geçen her saniyeyi

Korkmamak gerekliymiş kalbinin en kırılgan yanını elinde tutan insandan,

Çünkü meğerse aşk denen bu kumarda üzülebildiği kadar seviliyormuş insan. 

Ve bir gün sen de diğer herkes gibi alıp başını gittiğinde bu limandan

Biten hikayenin ardından gözyaşı dökmemek olurdu beni asıl korkutan. 

Çünkü söylemiştin ki eğer yokluğu yakmıyorsa can, dökmüyorsa kan

Boşuna batmıştır onca güneş, hiçbir anlam uyandırmaz doğan tan.

Öyle de oldu biliyor musun sevgilim,

Birlikte yarattığımız anılarda dolanırken tek başıma 

Sevginle doldurduğum her yer sular altında kalınca,

Nefes bile alamadım aylarca.

Ama geçiyor biliyor musun sevgili,, bu dünyada her yara zamanla kabuk bağlıyor.

Çok mevsimler geçti bizim de üstümüzden,  çok direndim dostlarım seni unutmam gerektiğini söylerken 

İnanır mısın bir de saçma sapan sözlere göğüs gerdim o kadar acı içinde,

Duymak istersen şöyleydi söyledikleri nini: Ayrılmanız ikiniz için de en iyisiydi.

İşte böyle demeye cesaret bulduklarında 

Engel olamam içimde köpüren lavlara.

Nereden buluyor bu insanlar her şeye yorum yapma hakkını 

Onlar bilirler mi ki bizim yaşadığımız boyuttaki aşkı, sevdayı.

Neyse sevgilim, ben birkaç güneş daha batırayım bizim şerefimize. 

Zaten istesem de uyuyamam, eskisi gibi sevememe korkusu varken yüreğimde 

Ama olur da yine uğrarsan bu limana, sarılmak istersen maziye

Biz buradayız: ben, durduramadığım kalemim ve alabildiğine seven yüreğim .