Konuk Yazar: Asya Emek
Sarı Gecekondu
Çocuğum, büyütmediler.
Hâlâ tandır yanlarında
yalnızlık türküleri
methediyor.
Kalbinden öperim, bin ve ötesi.
Şifacılara ruhunu satanları
duymuşsundur.
Taşikardi: sen ve ben.
Tüm dünyanın hain tüccarları,
mavi bir gölde ganimetler döküldü.
Biz orada bile hayat bulacağız.
Sen, babamın ilk sevgilisinin adını taşımak gibisin
ve en sevdiğin yemeği tek başına yemek gibi.
Kardeşinle aynı gece lambasında uyurken
odalarının ayrılması gibi.
Gecekondu evimizin uzun ve soğuk koridorlarını
hatırlıyor musun?
Şimdi cam kesikleri ve kanayan dudağım,
banyoya ilk kez kilitlenen bir kız çocuğu gibi.
Babaannemin nane limon çayı gibi,
güneşli bir haziran sabahı vedalaşmak
ve bir daha hiç öpüşmemek gibi.
Dedemin kiraz tarlaları bizi güzel ağırlasın.
Bak şimdi hoyrat güneşin altında,
kadınlar; annem ve ben,
domates salçaları kaynatıyor.
Tüm kırmızılardır.