Seçim A – Nehir, kafede oturmayı seçer ve biletleri kullanmaz.

Bu bedeli gerçekten ödeyecek misin?

“Evet. Çünkü geleceğim, geçmişimden farklı olsun istiyorum. Kendimi öncelemek istiyorum. Doğru yerde olmak istiyorum.”

Nehir, biletleri cebinden çıkarmadı. “Aç değilim,” dedi. Önce biraz sessizliği paylaştılar. Sonra daha önce anlaşmışlar gibi o hep gittikleri kafeye doğru yürümeye başladılar. İkisi de konuşmuyordu. Ancak attıkları her adım bir şeyler söylüyor ve aralarındaki gerilimi yükseltiyordu. Aynı şemsiyenin altında bile yürümüyorlardı. Sevgilisi ıslanmaya devam ediyor ve Nehir, nefes alış verişlerini kontrol etmeye çalışıyordu.

Kafeye ulaşmışlardı. Aslında canlı olan o mekan, sanki tabelasını koyu bir renge boyamış ve içerideki ışığı kısmıştı. Köşedeki ufak masalarına oturdular. Halen konuşmuyorlardı. Nehir, elinin titrediğini hissediyordu. Düşünürken bile gerildiği o an gelmişti. O kadar kötü hissediyordu ki, “Acaba vazgeçip tiyatroya gidelim mi desem?” diye bile düşündü. Sevgilisine bakmaya çalıştı. Fakat o, masanın yüzeyinde geçmişini izler gibi aşağı bakıyordu.

Nehir, bu süreci fazla uzatmak istemedi. “Daha fazla devam edemeyeceğim.”

Sonra ekledi. “Ben artık hayatındaki ‘o kadın’ olmak istemiyorum. Aklına girmek için savaşmaktan yoruldum.”

Eleştirilerini sürdürürken bir ara duraksayıp özlemini paylaştı. “Neden ben ve sen olamıyoruz? Ben ve sen bile olamazken nasıl ‘biz’ olabiliriz?”

Sessizliğe sinirlendiği bir anda hafifçe masaya vurarak. “Bugün bile bir şey demiyorsun. Belki bir derdin var ve şu an onu göremiyorum. Yine de sen susuyorsun. Beni bu karara itiyorsun.”

Ardından empati yaparak ona çok odaklandığını fark ettiğinde boğuk bir sesle konuşmasını sürdürdü. “Hatırlanmak, sevilmek ve sevdiğim adam tarafından değer görmeyi istemek çok mu?”

Suçlandığı geceleri hatırladı. “Seni özlediğimi söylediğimde, aramızdaki mesafeyi oluşturanın ben olduğunu söyleme saçmalığı da nedir? Ben mesafeleri kapatmak istedim hep. Sadece ‘Ben de özlüyorum,’ diyemez miydin?”

Ağlıyordu. Sadece üzgün olduğu için değil. Öfkesinden de ağlıyordu. Konuştukça, aslında ne kadar yalnız bir ilişkide olduğunu fark ettiği için kendisine kızıyordu. Duyguları ile bu bağı sona erdirmeye çalıştığı şu an bile kendisine eşlik etmeyen bu adamla ne yapabilirdi ki? Ayrılığına bile eşlik etmeyen birisinin onunla birlikte olması ne kadar mümkündü?

Daha fazla uzatmadı. “Ayrılmak istiyorum,” dedi.

Adam, iyice isimsizleşmişti. Ayağa kalktı. “Bizi buralara getireceğini bekliyordum,” dedi ve gözlerini Nehir’den kaçırarak ekledi, “lütfen kararlarının arkasında dur.”

Nehir, o masada saatlerce oturmaya devam etti. Bazen sustu ve gözleriyle uzaklara daldı. Bazen ise hıçkırarak yaşadıklarını düşündü. Kalbinde acısı büyüyor ve zaman giderek yavaşlıyordu. Yürümeye karar verdi. Ayağa kalktı ve dışarı çıktı. Önce geldiği yolu, sonra tanıdığı sokakları yürüdü. Canı yanıyordu. Zaman hızlı akıyor, acısını ne yapacağını bilemiyordu. Savaşmakla kaçmak arasında kendisine yollar arıyordu. Yollar aradıkça bir sokağa daha dönüyor ve yürümeye devam ediyordu. Evinin önüne gelmişti. Dış kapının önünde sokak lambası asfalt üzerindeki su birikintisini ışıl ışıl parlatıyordu. Bir titreme hissetti. Telefonunu eline alıp mesaj geldi mi diye baktı. Mesaj gelmemişti. Ardından üşüdüğünü ve bu yüzden hafiften titremeye başladığını fark etti. Kapıya baktı. İçeri girdiği anda bu geceyi kapatacağını ve duygularından kaçamayacağını biliyordu Öte yandan eve girmek istemiyor, kaçmak ve dağılmak istiyordu. Elinde sessizce bekleyen telefona baktı. 

Kaçacak mısın?

“Bilmiyorum. Hislerim canımı yakıyor. Daha fazla dayanamıyorum ama artık kendim için bir adım da atmalıyım. Acılarımı yaşayarak devam etmeyi öğrenmeliyim. Hatta bir yolculuğa çıkmalıyım. Yine de bilmiyorum. Dağılmaya, belki anlaşılmaya ve paylaşmaya da ihtiyacım var. Yalnız kalmaktan çok korkuyorum.”

(Seçtiğiniz yolu aşağıdan tıklayınız)

A1. Nehir, kapıya yönelir.
A2. Nehir, telefonu açar ve bir mesaj atar.